Αρχική ΓΝΩΜΕΣ Μικραίνει ο κόσμος…

Μικραίνει ο κόσμος…

0

Η οθόνη βουλιάζει σαλεύει το πλήθος
εικόνες ξεχύνονται με μιας
πού πας παλληκάρι ωραίο σαν μύθος
κι ολόισια στο θάνατο κολυμπάς
Διονύσης Σαββόπουλος

Ζούμε, για τα καλά, μια εικονική πραγματικότητα. Κάθε μέρα, όλο και πιο πολύ, εξαρτόμαστε από κάθε είδους οθόνη. Τα καλά νέα, δεν είναι πια νέα, ούτε ειδήσεις. Λες και τίποτα καλό δε συμβαίνει.

Με κάθε τρόπο βουλιάζουμε στις οθόνες, που μας χειραγωγούν ψυχικά, πνευματικά και κυρίως ηθικά! Καταντήσαμε ρομποτάκια, πατάμε πλήκτρα για επικοινωνία και μας στέλνουν κάθε είδους εντολή με πλήκτρα!

Μικραίνει ο κόσμος! Όλο και πιο πολύ μικραίνει και εξαφανίζεται η παρατηρητικότητα και μέσω αυτής η φαντασία και η νόηση!

Ο κόσμος μας πια είναι τόσο μικρός, ακριβώς όσο το μέγεθος της οθόνης που έχει εισβάλει στη ζωή μας. Όλα μικραίνουν μέχρι την τελική τους ισοπέδωση.

Πού να σηκώσεις κεφάλι να παρατηρήσεις το φυσικό περιβάλλον, τους ανθρώπους, τα σημεία του ορίζοντα. Βουλιάζουμε σ’ έναν κόσμο που το κακό προβάλλεται με κάθε τρόπο και το καλό αποσιωπάται, επίσης με κάθε τρόπο.

Μας έχουν πείσει ότι είμαστε ενημερωμένοι πολίτες, μέσω οθόνης κι οπωσδήποτε γνώστες των πάντων, αφού ένα πλήκτρο αρκεί να σε οδηγήσει παντού! Γίναμε όλοι ίδιοι!

Πού να οξυνθεί ο νους; Πού να ανοίξει το βλέμμα; Πού να καλλιεργηθούν τα συναισθήματα; Πού το όραμα σε αυτόν τον ηλεκτρονικό εγκλεισμό;

Κοινωνία της οθόνης, δίχως αισθήσεις μα με χιλιάδες παραισθήσεις. Καταντήσαμε αναίσθητοι σε κάθε είδηση και η τρομοκρατία που έχει επιβληθεί μέσα από την οθόνη σπέρνει μαζί με την αϋπνία, τον πανικό και το άγχος.

Ηλεκτρονικές σχέσεις, ηλεκτρονικός πόλεμος, ηλεκτρονικός έλεγχος.

Τι σοφά που το προέβλεψε και το διατύπωσε κάπως έτσι ο Οδυσσέας Ελύτης «Όταν η τεχνολογία φάει τις σάρκες της, τότε θα στραφούμε στην ποίηση…»

Γιατί η ποίηση είναι πολύ περισσότερα από ένα ποίημα. Είναι τρόπος ζωής. Είναι η ίδια η ζωή!

Ωστόσο, «Μικραίνει ο κόσμος κι η θάλασσα γίνεται κήπος/ στερεύει το φως στις γυμνές αποβάθρες/ μ’ ασβέστη σκεπάζουν τα δάκρυα. / Σεντόνι λευκό, χειρουργείου/σκεπάζει τ’ ανήσυχα χέρια», όπως θα έλεγε κι ο ποιητής Τάσος Κόρφης.

  • Γράμματα

    Μη μου γράφεις γράμματα Γιατί γράμματα δεν ξέρω Και με πιάνουν κλάματα Παραδοσιακό τραγούδ…
  • 40 χρόνια εκπόρνευσης

    «Απ’ το ογδόντα και μετά να δεις τι σου ‘χω για μετά» Λ. Μαχαιρίτσας Σαράντα χ…
  • Όταν σου λέω πολιτική…

    Και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες παιχνίδια παίζουν οι αργυραμοιβοί… Μάνος Ελευθερίου Ξεχά…
Περισσότερα Σχετικά Άρθρα
  • Φωτισμοί

    Φως το χέρι, φως το πόδι, κι όλα γύρω σου είναι φως Διονύσιος Σολωμός   Το φως είναι …
  • Τέλος χρόνου!

    Φείδου χρόνου Χίλων ο Λακεδαιμόνιος   Υπάρχει μία αίσθηση, που συνήθως αμελούμε να συ…
  • Γράμματα

    Μη μου γράφεις γράμματα Γιατί γράμματα δεν ξέρω Και με πιάνουν κλάματα Παραδοσιακό τραγούδ…
Περισσότερα άρθρα από Δημήτρης Αβούρης
Περισσότερα άρθρα από ΓΝΩΜΕΣ
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

Ουκρανία: ώρα μηδέν για την ειρήνη στην Ευρώπη

Μετά από την αποτυχία της διπλωματίας την περασμένη εβδομάδα για το ζήτημα της Ουκρανίας, …