Αρχική ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Ο ήχος της μαύρης μπότας

Ο ήχος της μαύρης μπότας

0

Τα φαινόμενα της μαζικής έκπτωσης δημοκρατικών ιδεών και του ενστερνισμού πεποιθήσεων μελανών εποχών, των πιο ειδεχθών και αποτρόπαιων, έρχονται ξανά στο προσκήνιο υπό το κράτος και την ανοχή ολοένα και περισσότερων κυβερνήσεων που με ξενόφοβες πολιτικές στρώνουν το έδαφος στους νέους θεωρητικούς εκτελεστές της ακροδεξιάς, που εκκολάπτονται στην Ευρώπη – φρούριο για την μετανάστευση και φόβητρο για τους «αλλόδοξους», την κατά τα άλλα πολυπολιτισμική Ευρώπη. Είναι οι εποχές που τρέφουν τα  μυαλά  κατευθυνόμενων μελών προς την κατεύθυνση του νέου μελανοχιτώνα της Ευρώπης, με την ρατσιστική ανοχή και παραλήρημα των κάθε λογής ακροδεξιών ή νεοναζιστικών οργανώσεων. Το φαινόμενο είναι ορατό πλέον και στην Ελλάδα, την επικινδυνότητά του οποίου ο πολιτικός κόσμος μόλις λίγες ημέρες προ των εκλογών εντοπίζει. Εξάλλου πως θα μπορούσε να γίνει αυτό όταν το ίδιο το σύστημα μπολιάζει την ακροδεξιά με ποικίλα φοβικά, εθνικιστικά, και αντιμεταναστευτικά μηνύματα τους πολίτες;
«Όταν αποφασίσεις να χτυπήσεις, είναι καλύτερο να σκοτώσεις πολύ περισσότερους από αρκετούς, ειδάλλως διατρέχεις τον κίνδυνο να περιορίσεις τον επιθυμητό ιδεολογικό αντίκτυπο του πλήγματος», ανέφερε πριν λίγο καιρό με παρρησία ο δράστης του διπλού φονικού στην Νορβηγία, επιτιθέμενος στην ισλαμική αποικιοκρατία, τον εξισλαμισμό της δυτικής Ευρώπης και την άνοδο του πολιτιστικού μαρξισμού/ της πολύ-πολιτισμικότητας. Είναι η πρώτη φορά άραγε που νοσταλγοί ανάλογων περιστατικών του πρώτου και δευτέρου παγκοσμίου πολέμου δράττονται της ευκαιρίας και εκδηλώνουν στην πράξη χωρίς περιστροφές τα ιδεολογικά τους πονήματα, συνοδευόμενα από πράξεις μαζικού αφανισμού στο όνομα του νέου ευρωπαϊκού σκοταδιστικού υπερεθνικισμού; Όχι φυσικά.
Οι παλαιότεροι θα πρέπει να θυμούνται τις τυφλές βομβιστικές ενέργειες των αρχών της δεκαετίας του ’80 στην Ιταλία από οργανωμένους ακροδεξιούς πυρήνες, με θύματα αθώους πολίτες και αθρόα συμμετοχή των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών. Η περίπτωση της Νορβηγίας ξυπνά απλά τις σκοτεινές μνήμες. Στο βιβλίο του Πιερ Μιλζά «Οι μελανοχιτώνες της Ευρώπης» (2002) επισημαίνονται πολλά για την άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη και ότι αυτό συνεπάγεται. «Η μετανάστευση, σε συνδυασμό με τα θέματα ανασφάλειας και ανεργίας, βρίσκεται στο κέντρο της εκλογικής επιχειρηματολογίας της εθνικολαϊκιστικής δεξιάς, και όλα δείχνουν ότι μπορεί να έχει απήχηση στους πληθυσμούς που πλήττονται μετωπικά από τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, της αποβιομηχάνισης και της αποδιοργάνωσης του κοινωνικού ιστού της πόλης.
Η θεματολογία σχετικά με την απειλούμενη από την «ξένη εισβολή», τους «εσωτερικούς εχθρούς» και τον «άπατρι καπιταλισμό» εθνική ταυτότητα, είναι ο δίαυλος μέσω του οποίου θα περάσει στο τμήμα του κοινωνικού σώματος που είναι το πιο ευαίσθητο σε αυτό το πρόβλημα. Οργανωμένοι «μελανοχίτωνες», «φαιοχίτωνες» ή «πρασινοχίτωνες» υπάρχουν παντού σε όλη της Ευρώπη, Ανατολική και Δυτική, που μηρυκάζουν και αναπαράγουν από γενιά σε γενιά, εξήντα χρόνια τώρα τις εγκληματικές έμμονες ιδέες τους. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος όμως προέρχεται από αυτούς που αποφάσισαν να προχωρήσουν με καλυμμένο πρόσωπο – όπως τους είχαν προτρέψει οι θεωρητικοί της «Νέας Δεξιάς» – για να καταλάβουν το πεδίο της «μεταπολιτικής», ώστε να πάρουν την εξουσία μέσα στα κεφάλια πριν την πάρουν μέσω της κάλπης.» Προφητικά τα λόγια του καθηγητή της σύγχρονης Ιστορίας στο Ινστιτούτο Πολιτικών μελετών του Παρισιού, που αφιέρωσε το ουσιαστικό μέρος των εργασιών του στο φασισμό και τον ναζισμό.
O 32χρονος Αντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, δράστης ενός εκ των χειρότερων φονικών που έχει γνωρίσει η σύγχρονη Ευρώπη, κάνοντας τους απαραίτητους συνειρμούς και παραλληλισμούς με το μπόλιασμα των ακροδεξιών πεποιθήσεων και της κατάληξής τους τόνισε με έμφαση: «Οι πράξεις μου ήταν απεχθείς αλλά απαραίτητες!» Πόσο επίκαιρα είναι τα μηνύματα για έναν ακραιφνή ρατσισμό και ξενοφοβία που οπλίζει τα χέρια ενός νέου που θεωρεί ότι είναι ο αγγελιοφόρος της καταπολέμησης της πολυπολιτισμικότητας στην χώρα του και την Ευρώπη; Που φιλοδοξεί να αναδειχθεί ως το σύμβολο κατά της μετανάστευσης και της επιχειρούμενης πολιτισμικής ενσωμάτωσης; Τα λόγια είναι πολλάκις περιττά.
Σε ανάλογες περιπτώσεις μαζικών δολοφονιών, οι κυβερνήσεις σιωπούν ενοχικά και οι νοσταλγοί των κάθε λογής Γκούλαγκ τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση. Κανείς δεν κοιτά ούτε και νοιάζεται για το ανοιχτό παράθυρο που διευκολύνει την διείσδυση των ρατσιστικών και ξενοφοβικών ιδεών, στις χώρες όπου η πολυπολιτισμικότητα αποτελεί για πολύ κόσμο στοιχείο πολιτισμού. Κανείς δεν κλείνει την είσοδο στους κάθε λογής εντολείς παρόμοιων πράξεων που φορούν τον προστατευτικό μανδύα της νέο-δεξιάς. Μήπως θα έπρεπε να βιαστούμε και στην χώρα μας μιας και εδώ διάφοροι κύκλοι κατευθύνουν νοσηρά μυαλά σε παρόμοιες πρακτικές, υψώνοντας ολοένα και περισσότερο τον τόνο της φωνής τους για την «μολυσμένη» από τους ξένους χώρα;
Δεν είναι ουδόλως τυχαία λίγο πριν τις εκλογές η κορωνίδα της Χρυσής Αυγής με τίτλο «Να ξεβρομίσει ο τόπος!» που βρίσκει σύμφωνους αρκετούς συμπολίτες μας. Ο φασισμός έχει λοιπόν πολλά και διαφορετικά πρόσωπα. Το υπενθυμίζω, για να επιστήσω απλά την προσοχή  αναφορικά με την επανεμφάνιση του μελανοχιτώνα και στην χώρα μας. Προτεραιότητα λοιπόν πρέπει να δοθεί στο να εντοπισθούν αυτοί που στρώνουν το έδαφος, καλυπτόμενοι πίσω από την όποια θεώρηση περί «εθνικής καθαρότητας». Αυτοί που κραυγάζουν ανάρθρως κατά των ξένων, και της ευρωπαϊκής πολυπολιτισμικότητας. Οι εκλογές της Κυριακής πιθανώς θα είναι ένα ακόμη μήνυμα για τον κίνδυνο της επαναφοράς του εφιαλτικού χτυπήματος της μαύρης μπότας. Εύχομαι να είναι και το τελευταίο.  

Φίλιππος Ζάχαρης
(phil.zaharis@gmail.com)

Περισσότερα Σχετικά Άρθρα
Περισσότερα άρθρα από Φίλιππος Ζάχαρης
Περισσότερα άρθρα από ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

Αποτυχία της Ευρώπης η κρίση της Ελλάδος -το πρόγραμμα της Ελλάδος είναι ένα δημοκρατικό σκάνδαλο-

Η κρίση στην Ελλάδα βαθαίνει. Αν και έχουν περάσει 8 σχεδόν χρόνια απεχθών Μνημονίων που έ…